กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความพอใจของข้าประเมินค่าเป็นเงินไม่ได้
จังหวะที่ซูอินนั่งยอง ๆ ลง เจ้าของแผงหัวโล้นมันวับก็ลืมตาขึ้น แล้วมองนาง
พอเขาละสายตา ก็พูดประโยคแปลก ๆ ขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“เจ้ามาแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้ซูอินมองเขาซ้ำหลายที นึกว่าตัวเองรู้จักอีกฝ่าย
แต่พอนึกอยู่ตั้งนาน ซูอินก็ยังจำไม่ได้ว่าเคยเห็นหน้าเขาที่ไหน
ใบหน้าของเขาหล่อเหลาได้รูป คิ้วตาที่ยาวเล็กน้อยคลายออกอย่างผ่อนคลาย สีหน้าดูเมตตาและสงบนิ่ง
รอบตัวเขาแผ่บรรยากาศเมตตาสรรพชีวิต ราวกับเป็นแสงแรกแห่งฝ่ายธรรมะในโลกมนุษย์
ซูอินเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง สายตาไปหยุดที่หัวโล้นเกลี้ยงเกลาของเขา เห็นหัวที่มันวาวจนสะท้อนแสง ไม่มีรอยธูปจี้สักรอย