กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เป็นคนที่ไม่เลวเลย
ซูอินเก็บโน้ตเพลงกองใหญ่ที่อี้โม่เจินเหรินมอบให้ลงในแหวนมิติ จากนั้นก็ลุกขึ้นคารวะตามธรรมเนียมศิษย์
“ขอบคุณท่านอาจารย์”
อี้โม่เจินเหรินพยักหน้า ก่อนชี้ไปยังที่นั่งอีกตำแหน่งหนึ่งให้ซูอินไปนั่ง
ซึ่งอยู่ข้าง ๆ เจียงลั่วพอดี
ตอนนั้นเอง เจียงลั่วก็เริ่มประหม่า มือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มสั่นไม่หยุดอย่างควบคุมไม่ได้
ท่านอาจารย์... ดูเหมือนกำลังจะตรวจแล้วว่านางฝึกเพลงไปถึงไหน
จริง ๆ แล้วเจียงลั่วไม่ใช่คนขี้กังวลเลย ตรงกันข้าม นางเป็นคนไม่ค่อยคิดมากด้วยซ้ำ ขนาดคืนก่อนสอบเกาเข่ายังหลับได้ภายในวินาทีเดียว
แต่ไม่รู้ทำไม... พออยู่ต่อหน้าท่านอาจารย์ทีไร นางกลับควบคุมความกลัวของตัวเองไม่ได้เลย