กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นักปรัชญาผู้ยิ่งใหญ่
ซูอินไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่กลับถามเจียงลั่วกลับไปว่า “แล้วเจ้ามีพื้นฐานการเล่นพิณเจ็ดสายบ้างหรือเปล่า?”
พื้นฐานงั้นเหรอ?
ความจริงแล้วเจียงลั่วไม่มีพื้นฐานเลยสักนิด
ก็ท่านอาจารย์ของพวกนางสอนแค่เดือนละครั้ง แถมพิณเจ็ดสายก็ยังเล่นยากมาก เจียงลั่วฟังไปฟังมาก็รู้สึกเหมือนตอนเรียนวิชาแคลคูลัสขั้นสูงสมัยมหาวิทยาลัยไม่มีผิด
สุดท้ายฟังไปฟังมาก็หลับไปเลย
แต่เธอมีสกิลลืมตาหลับได้ เลยไม่เคยถูกอี้โม่เจินเหรินจับได้สักครั้ง
แต่พออยู่ต่อหน้าซูอิน เธอก็อายเกินกว่าจะบอกว่าตัวเองไม่มีพื้นฐานเลยสักนิด อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นสาวสวยนี่นา เจียงลั่วรู้สึกว่าการยอมรับว่าตัวเองห่วยแตกต่อหน้าคนสวยมันน่าอายจะตาย