กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เล่นมุกฝืด ๆ ข้าสู้เจ้าไม่ไหว
แม้แต่ซูอินที่ไม่ค่อยยิ้ม ยังอดยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ไม่ได้
“เจ้าอุตส่าห์พาข้าไปหอซืออิน ข้าชอบเครื่องดนตรีชิ้นใหม่มาก ข้าเลี้ยงข้าวเจ้านะ”
“จริงเหรอ?”
ดวงตากลมโตของเจียงลั่วเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที ผู้บำเพ็ญดนตรีอย่างพวกนางไม่ได้ร่ำรวยนัก ศิษย์พี่หญิงชายบางคนถึงกับหอบพิณลงไปเปิดการแสดงในโลกมนุษย์เพื่อหาเงินซื้อโน้ตเพลง
พวกเขายังรับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วย อย่างคนที่สีเอ้อร์หูเป็นและเป่าปี่โส่วหน่าได้ ก็ลงไปเล่นในงานมงคลหรืองานศพของชาวโลกมนุษย์กันตรง ๆ เลย
เรียกว่าติดดินสุด ๆ
“ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม?”