กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 194 พรหมลิขิตของฉือตี (6)
ขอบฟ้าเริ่มทอแสงขาวดุจไข่มุก แสงอรุณสาดทาบลงบนช่องหน้าต่างสีดำเข้มของโถงตำหนัก ถูกลวดลายแกะสลักอันซับซ้อนตัดแบ่งเป็นประกายทองละเอียด พรั่งพรูแน่นขนัดลงบนผ้าห่มแพรที่คลุมตัวหลิงปิง
อบอุ่นเหลือเกิน
เปลือกตาของหลิงปิงหนักจนลืมไม่ขึ้น แม้ออกแรงเต็มที่ก็ทำได้เพียงงอนิ้วมือเล็กน้อย
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ความอุ่นที่ซึมออกมาจากชั้นลึกนั้นมาพร้อมสัมผัสลื่นเนียนและพื้นผิวที่นูนเว้า ถ่ายทอดสู่ปลายนิ้วของหลิงปิง
หลิงปิงอดไม่ได้ที่จะคลายนิ้ว สูดลมหายใจลึก แล้วลูบซ้ำอีกครั้ง
คราวนี้เขาแน่ใจแล้ว
เป็นผิวหนังของคน...
สมองและการดมกลิ่นฟื้นตัวก่อนดวงตาหนักอึ้งของเขา นี่คือ...กลิ่นของฉือตี!