กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 พี่โป๋ ฉันเอง ฉันกลับมาแล้ว
ภายในห้องเครื่องหลวง
หลินโม่ นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะอย่างเคร่งขรึม ธูปหนึ่งดอกไหม้ไปแล้วสองในสาม เหลือเพียงช่วงสั้น ๆ ที่ค่อย ๆ ปล่อยควันบางเบาออกมา
เด็กหนุ่มในชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มก้มหน้าอยู่ เขาวางถาดในมือบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง แล้วจัดวางอาหารทีละจานอย่างเป็นระเบียบ ฝาปิดที่แนบสนิทปิดอยู่ด้านบน เผยกลิ่นอายลึกลับชวนให้เฝ้ารอ
“ผู้ใดถวายอาหาร รายงานชื่อภัตตาคารมา” หลินโม่เอ่ยเสียงเรียบ
เสียงคุ้นเคยข้ามผ่านโต๊ะกว้างใหญ่ ลอยมาถึงหูของเด็กหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องเครื่องหลวง
หลิงจิ่วมีน้ำตาคลอเต็มขอบตาในชั่วพริบตา