เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 ฉันอยากกลับบ้านแล้ว
ฉือตี่สะท้านไปทั้งร่าง เซถอยหลังไปหลายก้าว ประคองร่างของตนเองเอาไว้ได้อย่างยากลำบาก
ภายในใจของเด็กหนุ่มคล้ายกับสร้างปราสาทขึ้นมาหลังหนึ่ง เพื่อซุกซ่อนคนที่ไม่กล้าเอ่ยถึงผู้นั้นเอาไว้ส่วนลึกสุดข้างใน
ทว่าจนกระทั่งคำพูดเหล่านี้ของชิงไป๋ดังก้องขึ้นข้างหู เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า นั่นไม่ใช่ปราสาทเลยสักนิด แต่มันเป็นเพียงกองทรายที่ดูเหมือนจะมั่นคงแข็งแรง ทว่ากลับเปราะบางจนไม่อาจต้านทานสิ่งใดได้เลย
ชิงไป๋เดินมาข้างกายเขา น้ำเสียงราบเรียบ “ฉือตี่ นายเป็นคนฉลาด สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือนายยังเยาว์วัยนัก รอให้เวลาผ่านพ้นไปอีกสักหลายปี นายก็จะเข้าใจเองว่า การชอบใครสักคน คือการเฝ้ามองดูเขาเบ่งบานงดงาม มิใช่ต้องเบียดเสียดเข้าไปเพื่อร่วมเบ่งบานไปพร้อมกับเขา”