กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 ค่ำคืนนี้ไร้แสงจันทร์
หลิงปัวเก็บชายผ้าห่มให้เขา หางตาชื้นเล็กน้อย
จากนั้นจึงค่อย ๆ ยันกายขึ้น สวมเสื้อคลุมชั้นนอกแล้วเดินออกไป
เมื่อออกจากสำนักองครักษ์เงา เขาก็เลี้ยวเข้าสู่ระเบียงทางเดิน มุ่งหน้าไปยังตำหนักราตรีนิรันดร์
ฝีเท้าเร่งรีบที่แฝงกำลังภายในถูกกลืนหายไปในราตรี หลิงปัวทะยานผ่านอุทยานหลวงอย่างรวดเร็ว ก้าวเข้าสู่ระเบียงช่วงสุดท้าย
ทว่าเขากลับหยุดฝีเท้าลงในส่วนลึกของความมืด
เงาร่างในชุดสีขาวนวลราวแสงจันทร์เดินเข้ามาจากเบื้องหน้า อาภรณ์แพรไหมสะท้อนประกายคล้ายแสงจันทร์ใต้แสงดาวที่สลับสว่างมืด
คือหลินโม่
หลิงปัวประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าก็รู้สึกมั่นคงขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ
“มาหาฉันหรือ” หลินโม่เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน