กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 คุณสอนฉันได้ไหม?
ค่ำคืนในระดับสวรรค์เย็นเยียบดุจสายน้ำ
แสงจันทร์จางดุจหมอกไหลรินผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาอย่างแผ่วเบา ทาบลงบนตั่งนอนของฉือตี
เลยเวลาอาหารค่ำมานานแล้ว ฉือตีกลับไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย
และไม่ได้นึกถึงเรื่องอื่นด้วย
เขาเพียงยกขาไขว่ห้าง ใช้สองมือรองศีรษะ ดวงตาเลื่อนลอย
ลมเย็นแผ่วสายหนึ่งพัดลอดรอยแยกของบานหน้าต่างเข้ามา ปะทะลงบนท่อนแขนของเขา ตรงกับแขนเสื้อที่พับขึ้นเพียงครึ่ง เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่อง
ฉือตีมองท่อนแขนของตนอย่างเฉื่อยชา ลมสายนี้ที่ลูบผ่าน คล้ายสัมผัสบางอย่างที่เขาเคยรู้สึกในเวลากลางวันอยู่เลือนราง