กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ลาบ้านไหนหล่อได้ขนาดนี้
“นายเคยเห็นลาบ้านไหนหล่ออย่างฉันไหม” หลิงปัวรู้ว่าเขาเป็นห่วงตน จึงไม่ถือสาน้ำเสียง เพียงพึมพำอย่างไม่พอใจว่า “อุตส่าห์มีน้ำใจช่วยงานนาย ยังจะดุฉันขนาดนี้อีก”
ระหว่างพูด หลิงปัวก็พาคนที่มอมแมมกลับเข้าห้องแล้ว เขาซักผ้าขาวในน้ำสองสามครั้ง บิดจนหมาด แล้วเช็ดหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
“เฮ้ เฮ้ เฮ้ เบาหน่อย” หลิงจิ่วถูกผ้าปิดเต็มหน้า จนอึดอัดแทบหายใจไม่ออก ดิ้นพล่านอยู่พักหนึ่ง
หลิงปัวซักผ้าอีกครั้งอย่างหงุดหงิด เช็ดใบหน้าขาวผ่องของเขาจนขึ้นสีแดงถึงยอมมือ “แค่เช็ดหน้ายังร้องให้เบาหน่อย แขนตัวเองบาดเจ็บแท้ ๆ ยังวิ่งไปทำงานหนัก ไม่กลัวเจ็บแล้วหรือไง”