เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 สารแพรแทนคำมั่นสัญญา
ตำหนักราตรีนิรันดร์
เป็นเวลายามมะเส็งพอดี แสงแดดดั่งเม็ดทรายทองละเอียดอ่อน สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างสลักลายมังกรหงส์เข้ามาอย่างนุ่มนวลและถี่กระชั้น ตำหนักบรรทมที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ โต๊ะและตั่งนอนต่างทอประกายแวววาวอันอบอุ่น ไม้หนานมู่ที่ใช้เฉพาะในวังหลวงผ่านกาลเวลายาวนานโดยไม่เสื่อมสลาย เผยให้เห็นกลิ่นอายอันเก่าแก่และอบอุ่นลุ่มลึกภายใต้แสงตะวัน
ซูจิ่งฮ่าวกุมมือของหลินโม่ จูงเขามายังเก้าอี้กว้างสลักลายมังกรตัวนั้นเบื้องหน้าโต๊ะ สองมือกดลงบนไหล่อันผอมบางของเขาเบา ๆ “นั่งลง นั่งตรงนี้”
บัลลังก์มังกรตัวนี้ก็มิใช่ว่าเพิ่งเคยนั่งเป็นครั้งแรก หลินโม่เดิมทีไม่ได้ใส่ใจอะไร ทว่าในวินาทีนี้ในใจกลับเกิดลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมขึ้นมา
เขาเงยหน้ามองซูจิ่งฮ่าวด้วยความไม่เข้าใจ