กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 78 ผลลัพธ์ของการเมาค้าง
แสงอรุณถูกช่องหน้าต่างตัดเป็นประกายทองละเอียด ร่วงหล่นจากขอบฟ้าและสาดพร่างลงบนตั่งนอนแคบ ๆ ในสำนักองครักษ์เงา
ตอนหลิงจิ่วตื่นขึ้นมา ศีรษะปวดร้าวราวกับจะแตก เหมือนถูกใครฟาดด้วยไม้กระบองในยามดึก
เขายกมือทุบหัวตัวเองแรง ๆ พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แล้วจึงพบว่า—
แขนของเขาถูกเรือนร่างขาวผ่องครึ่งหนึ่งทับเอาไว้แน่น—
เมื่อหันไปมอง หลิงปัวกำลังเปลือยเปล่านอนคว่ำอยู่ข้างเขา
ให้ตายเถอะ
อาการเมาค้างที่ยังไม่หายดีของหลิงจิ่วสลายไปในทันที เขาหลับตาอย่างลนลาน พยายามค้นหาความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในสมองอันไม่ค่อยเอาไหนของตัวเอง
เมื่อคืนที่หอสดับเสียงกระเรียน—