บทที่ 1: กลับบ้าน

บทที่ 1: กลับบ้าน

วันที่ 13 เดือน 8 ตามปฏิทินจันทรคติ

เทศกาลไหว้พระจันทร์ใกล้เข้ามาแล้ว

หลังออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง หยางชวนก็ต่อรถเมล์อีกสองต่อ ก่อนจะขึ้นรถโดยสารเที่ยวหนึ่งที่มุ่งหน้าไปยังตำบล

ตลอดทางต้องเปลี่ยนรถไปมา กว่าจะถึงก็ใช้เวลากว่าสองชั่วโมง

ก่อนฟ้ามืดสนิท ในที่สุดเขาก็กลับถึงบ้านเกิด—ตำบลอวี่ซาน

ปีนี้หยางชวนอายุยี่สิบหกปี

ถ้าอยู่ในเมือง วัยนี้ก็ยังถือว่าเป็นคนหนุ่มอยู่

แต่ถ้าเป็นชนบท ก็ถึงวัยที่ควรคบหาดูใจและแต่งงานได้แล้ว!

พ่อแม่เป็นห่วงมาตลอดว่าเขาจะสร้างครอบครัวช้าไป พอดีกับช่วงหยุดเทศกาลไหว้พระจันทร์ เลยจัดการนัดดูตัวให้เสียเลย