กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 2 ขยายพื้นที่เริ่มสร้างกิจการ
ไม่รอให้ทั้งสองคนปลอบใจ อวิ๋นร่วนก็เก็บความโศกเศร้าไปแล้ว เผยรอยยิ้มเจิดจ้าและเป็นฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
กล่าวกับทั้งสองคนว่า
“พ่อแม่ค่ะ เมื่อครู่นี้ฉันออกไปเดินเล่น จู่ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าบ้านเรามีที่ดินว่างเปล่าผืนใหญ่มากใช่ไหมคะ”
ความสนใจของแม่ของอวิ๋นถูกเบี่ยงเบนได้ง่ายมาก นี่ไงล่ะ เธอจึงพยักหน้าตามสัญชาตญาณ
“ใช่แล้ว ลูกไม่รู้หรือไง ดาวเคราะห์สีน้ำเงินของเราไม่มีอะไรมากนอกจากที่ดินที่เยอะเป็นพิเศษ ที่ดินพวกนั้นแม้จะบอกว่ามอบให้แต่ละบ้านไว้พัฒนา แต่ผู้คนบนดาวเคราะห์ของเราจะมีเงินกันที่ไหนล่ะ ต่อให้มีที่ดินมากแค่ไหนก็ทำได้แค่ปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้นอยู่ดี”
ในฐานะดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ห่างไกลที่สุดในระหว่างดวงดาว อันที่จริงทรัพยากรนั้นมีครบครัน เพียงแต่เทคโนโลยีไม่ได้ก้าวหน้าเท่าดาวเคราะห์ดวงอื่น
เมืองที่พวกเขาอยู่นี้คือสถานที่ที่พัฒนาดีที่สุดของดาวเคราะห์สีน้ำเงินทั้งดวงแล้ว แต่ก็ยังคงเป็นเช่นนี้