เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ใบงานขาเข้าสายเหนือ
เสียงไฟฟ้าสถิตในวิทยุสื่อสารเก่ายังไม่ทันจางหาย เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากทิศทางถนนสายสามฝั่งเหนือก็เริ่มสั่นเครือขึ้นมาแล้ว
"คลื่นเถ้าถ่านกำลังไล่ตามมาทันแล้ว... รถคันหน้ายังติดค้างอยู่ใต้รถเข็นที่พังถล่ม... พวกเราเหลือโคมไฟแค่ดวงเดียว แล้วน้ำมันก็ใกล้จะหมดแล้ว... ถ้าพวกคุณเป็นสถานีที่เปิดไฟสว่างจริง ๆ ก็ตอบมาให้ชัดเลยว่าจะรับพวกเราเข้าไปหรือไม่—"
ด้านนอก คลื่นซากศพยังคงบีบรุกเข้ามาเต็มถนน แผ่นเตือนภัยตรงช่วงเขตรองปากทางทิศใต้กะพริบแสงสีขาววาบเป็นระลอก และเส้นระยะสามก้าวหน้าประตูตรงช่วงเขตหลักก็สั่นสะเทือนจากแรงกระแทก
ทางฝั่งห้องแผงวงจรเพิ่งจะเก็บกู้กระบอกเก่ากลับมาได้หนึ่งใบ และถังกรองน้ำก็แทบจะประคองตัวอยู่ได้แบบเฉียดฉิวโดยอาศัยไส้กรองน้ำควบแน่นบริสุทธิ์เพียงอันเดียว ทำให้สถานีเสบียงทั้งแห่งติดค้างอยู่ในช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุด
น้ำไม่พอ ไฟฟ้าไม่เสถียร และอาหารร้อนก็เหลืออยู่เพียงครึ่งหม้อเท่านั้น
ทว่าในจังหวะนี้เอง รถจากสายเหนือกลับพุ่งฝ่าเข้ามาตลอดทางพร้อมน้ำกรอง ยา และบิสกิตอัดแท่ง
สีหน้าของผู้คนในโถงด้านหน้าเปลี่ยนไปในพริบตา
บางคนแววตาสว่างวาบขึ้นมา ขณะที่บางคนกลับฉายแววดุดัน
ในยุคสมัยวันสิ้นโลก ยังไม่ทันที่สินค้าจะก้าวพ้นประตูเข้ามา ใจคนก็เริ่มปั่นป่วนไหวหวั่นกันเสียแล้ว