เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 สัมภาระไปก่อน
เสียงสะท้อนโลหะด้านหลังบ่อไหลย้อนกลับยังไม่ทันจางหายไป รัตติกาลด้านนอกสถานีเสบียงก็ทรุดหนักลงเสียก่อน
นั่นไม่ใช่ความมืดมิดล้วน ๆ
แต่มันคือความอึมครึมเหนียวหนืดที่ชุ่มโชกไปด้วยคลื่นเถ้าถ่าน ยามสายลมพัดผ่าน แผ่นพลาสติกทั้งหมดบนกำแพงพังตรงหัวมุมถนนต่างสั่นระริก สั่นไหวราวกับมีใครบางคนอยู่ข้างนอกกำลังขูดขีดประตูอยู่
วินาทีถัดมา ทั้งกระดิ่งยามค่ำคืน ป้ายเตือนของช่วงเขตรองปากทางทิศใต้ และสายแรงดันชั่วคราวด้านนอกห้องแผงวงจรก็ดังก้องขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน
เสียงทั้งสามหลอมรวมเป็นเสียงเดียว
กู้หลินชวนเพิ่งกดป้ายรางเก่าแถวซ้ายหมายเลข 4 แนบลงในอุ้งมือ ครั้นเงยหน้าขึ้นก็เห็นแสงไฟในห้องแผงวงจรพลันหรี่สลัวลงไปหนึ่งระดับ
"ความผันผวนของสัมภาระค่ะ" น้ำเสียงของหนิงหลานเกร็งตึง ทว่าเธอไม่ได้ตื่นตระหนก "แนวตรึงหลังกำลังรับแรงดีดสะท้อนกลับจากห้องนำทาง ถ้ายื้อไปนานกว่านี้ ปากทางทิศใต้จะแตกก่อน"
ด้านนอกเองก็พลันวุ่นวายขึ้นมาทันที
มีคนในเขตรอตรวจตะโกนโวยวายออกมาด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนและฉุนเฉียว "ทำไมอาหารร้อนลดลงไปตั้งครึ่งหม้อ? น้ำก็ถูกตัดด้วยเหรอ? เวลาแบบนี้ยังจะมัวส่งของลงใต้ดินอยู่อีกหรือไง?!"