เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 53 ตอกหมุดกลับคืน
วินาทีที่สายลับโกดังสนิมดำที่แฝงตัวอยู่ภายในสถานีถูกเข็มจากแนวเขตชั้นในเพียงเล่มเดียวปักตรึงหัวเข่าติดพื้น กระทั่งเสียงลมทั่วทั้งสถานีเสบียงหลินเจียก็ดูราวกับจะแผ่วเบาลงไปครึ่งหนึ่ง
แสงแนวเขตสีขาวเย็นเยียบตรงทางเข้ายังคงไหลเวียนอย่างเชื่องช้า ข้าวของสกปรกที่ถูกล้างจนปริแตกข้างถังกรองน้ำยังไม่ทันถูกเก็บกวาดออกไป และบานประตูไม้กับโครงเหล็กที่ล้มคว่ำอยู่ท้ายพื้นที่พักผ่อนก็ยังคงนอนเอียงกระเท่เร่อยู่ตรงนั้น
ทว่าสายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่ชายที่โดนโจวเจิ้นฟาดท่อเหล็กทีเดียวจนทรุดลงคุกเข่า แล้วถูกแนวเขตสถานีระบุตัวเป็นศัตรูจนยิงเข็มปักตรึงเอาไว้
ไม่ใช่เพราะเขาเก่งกาจอะไรนักหนา
แต่เพราะในวินาทีนี้เอง ทุกคนต่างตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่งอย่างแท้จริง—
สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่กู้หลินชวนต้องคอยเฝ้าจับตาและปกป้องเพียงลำพังอีกต่อไป
มันเริ่มลงมือจับคนเองได้แล้ว
ชายคนนั้นคุกเข่าอยู่บนพื้น หัวเข่าถูกเข็มเรียวเล็กปักตรึงไว้ขณะเลือดยังคงหยดไหลลงมาจากหัวไหล่ ทว่าสีหน้าของเขากลับหม่นมืดเย็นชาอย่างยิ่ง ขบฟันแน่นราวกับต่อให้ตายก็ไม่คิดจะปริปากพูด
กู้หลินชวนไม่ได้รีบร้อนซักถามเขา แต่กลับหันไปเหลือบมองป้ายกฎ