เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 บททดสอบแห่งกฎสถานี
หลังเสียงซ่าจากวิทยุสื่อสารเก่าจางหายไป ทั่วทั้งสถานีเสบียงหลินเจียก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดเสียจนกระทั่งการหายใจยังรู้สึกหนักอึ้ง
"...สถานีหลัก... การยืนยันตัวตนสถานีฐานหมายเลข 1 ผ่านแล้ว..."
"...ความเคลื่อนไหวของสิ่งหลงเหลือวงนอกกำลังพุ่งสูงขึ้น..."
"...ตัวอย่างกู้คืนระดับสูงกว่า... กำลังเข้าใกล้..."
ใครก็ดูออกว่านี่ไม่ใช่การขอความช่วยเหลือ และไม่ใช่ถ้อยคำไร้สาระที่จะฟังผ่านหูไปเฉย ๆ หลังได้รับคำเตือนได้
พวกเขาถูกหมายหัวเข้าถึงหน้าประตูเรียบร้อยแล้ว
นอกประตู เส้นแนวเขตที่เพิ่งปิดวงจรสมบูรณ์ยังคงเปล่งประกายสีขาวเย็นเยียบ และซากเงาสีเทาตัวอ่อนหลายตัวบนพื้นก็กำลังค่อย ๆ ยุบสลายกลายเป็นเถ้าดำ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ กลิ่นสนิม และกลิ่นคาวอันเป็นเอกลักษณ์ของคลื่นเถ้าถ่าน กดทับลงมาอย่างหนักหน่วงจนผู้คนอึดอัดแน่นหน้าอก หลัวขุยกับพวกที่เพิ่งถอยร่นพ้นหัวมุมถนนออกไปไม่เห็นแม้แต่เงา ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่าคนพวกนั้นยังไม่ตายทั้งหมด เพียงแต่ยังไม่กล้าเฉียดเข้ามาใกล้ในตอนนี้เท่านั้น
เพราะบนถนนสายนี้ในเวลานี้ สิ่งที่น่าหนาวเยือกอย่างแท้จริงไม่ได้มีแค่กู้หลินชวนอีกต่อไป
แต่ยังมีสถานีแห่งนี้ด้วย