เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ยิ่งไฟสว่าง ซากศพยิ่งมาก
เสียงฝีเท้าในระยะไกลยิ่งกระชั้นชิดเข้ามาเรื่อย ๆ
ไม่ใช่เสียงลากเท้าของซากศพเพียงหนึ่งหรือสองตัว หากเป็นระลอกคลื่นหนาแน่นซ้อนทับกันที่บีบคั้นเข้ามา ราวกับมีบางสิ่งถูกแสงไฟและกลิ่นคนเป็นจูงจมูกให้หลั่งไหลมุ่งตรงมาทางนี้ตลอดทาง
สีหน้าของทุกคนในร้านสะดวกซื้อเปลี่ยนไปทันที
โจวเจิ้นหันขวับเป็นคนแรกแล้วรีบเดินไปที่ประตู เขามองผ่านกระจกเข้าไปในส่วนลึกของหมอกเถ้าถ่าน น้ำเสียงพลันเคร่งเครียดลงในทันที "ไม่ใช่แค่ฝูงเดียว พวกมันถูกล่อมา"
"ถูกล่อด้วยอะไรครับ?" ลำคอของจ้าวชิงตึงเครียดขึ้นมา
โจวเจิ้นหันกลับมามองแสงไฟในร้าน ก่อนจะมองถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ยังกรุ่นไอบนชั้นวางกับกลิ่นหอมที่ยังคงอ้อยอิ่งไม่จางหาย ริมฝีปากเม้มตึง "จะอะไรเสียอีกล่ะ? แสงไฟสว่าง ไอร้อน กลิ่นคนเป็น ในเมืองตายกลางวันแสก ๆ ยังไม่มีใครเปิดไฟ แต่ที่นี่ตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับจุดกองไฟไว้กลางดึกเลย"
ฝ่ามือของหลินเสี่ยวม่านชื้นเหงื่อขึ้นมาทันที
เมื่อครู่เธอมัวแต่ดีใจที่ได้เข้ามาในร้านนี้ นึกไม่ถึงเลยว่านอกจากจะช่วยชีวิตคนแล้ว แสงไฟดวงนี้ยังดึงดูดสัตว์ประหลาดด้านนอกให้แห่กันมาเป็นระลอกแล้วระลอกเล่าอีกด้วย
เล่อเล่อที่อยู่ในอ้อมแขนจ้าวชิงกินบะหมี่หมดแล้ว ตอนนี้ถูกซูอวิ๋นกอดไว้แน่น ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมา ชายร่างสูงผอมกุมแผลตรงสีข้างไว้ ใบหน้าซีดเผือดจนน่าตกใจ กระทั่งอาเปียวยังไม่สนเรื่องความไม่พอใจอีกต่อไป มันเบียดตัวชิดชั้นวางสินค้ามองออกไปทางประตู แววตาเต็มไปด้วยความตึงเครียด