0464

⬢⬢⬢

ตอนที่ 464 ค่ายกลสังเวย

อวิ๋นเชียนหวงขยับเข้าใกล้เล็กน้อย แตะริมฝีปากของเฟิ่งจิ่งเฉินอย่างแผ่วเบายิ่ง แบ่งปันความทรงจำช่วงที่ตนเองตกตายให้แก่เฟิ่งจิ่งเฉินเช่นกัน

ปลายนิ้วของเฟิ่งจิ่งเฉินขยับไหว มิได้จุมพิตให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

รอจนสัมผัสอันอบอุ่นอ่อนนุ่มบนริมฝีปากเลือนหายไป เขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครา "ข้าพอจะเดาความจริงได้บ้างแล้ว"

"ข้าคิดว่า ข้าเองก็น่าจะรู้เช่นกัน"

อวิ๋นเชียนหวงสบตากับเฟิ่งจิ่งเฉินแล้วแย้มยิ้ม จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก

"ออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ"

"ตกลง"

บรรพชนอสูรผู้สามารถใช้พลังแห่งความโกลาหล รวมกับบรรพชนเทพผู้ฟื้นฟูพลังทั้งหมดกลับมาแล้ว คิดจะออกไปจากบึงโกลาหลย่อมง่ายดายยิ่งนัก