0412

⬢⬢⬢

ตอนที่ 412 วันหนึ่งย่อมต้องสะสาง

“ตัวอะไรกันเนี่ย?”

ลั่วเถิงพึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงเพ่งสายตามองไป

ครั้นจำแนกได้ว่านั่นคือซากศพ เขาก็วิ่งพรวดเข้าไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และกวาดตามองสำรวจอย่างละเอียดรอบคอบอีกครา

ในเวลาเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นเวินอวี๋ที่อยู่ข้างซากศพ

รูปร่างหน้าตาเป็นยูนิคอร์นประกายทอง ทว่าทั่วร่างกลับปกคลุมด้วยลวดลายสีดำ แม้กระทั่งเขาเดี่ยวบนศีรษะก็ปรากฏเป็นสีดำ นี่คือสัตว์กลืนมารหรือ?

ไม่ถูกต้อง กลิ่นอายบนร่างของนางค่อนข้างสับสนปั่นป่วน... ถึงกับเป็นลูกผสมระหว่างยูนิคอร์นประกายทองกับสัตว์กลืนมาร!

ลั่วเถิงสูดลมหายใจหนาวเหน็บเข้าลึก มองดูซากศพของบรรพชนเจียว แล้วมองดูเวินอวี๋ที่แทบสัมผัสพลังชีวิตไม่ได้ สายตาค่อยๆ ซับซ้อนขึ้น

อวิ๋นเชียนหวงบำเพ็ญเพียรต่อเนื่องไปจนกระทั่งรุ่งสาง