เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากการส่งมอบการป้องกันเมืองเสร็จสิ้น ยานอวกาศก็แล่นออกจากนครลาวา
มู่ชิงชิงนอนหลับชดเชยไปตื่นหนึ่งระหว่างทาง ตอนที่ตื่นขึ้นมา เรนส์ยังคงโอบกอดเธอไว้แน่น เธอซุกตัวเข้าหาอ้อมอกของเขาเล็กน้อย จนกระทั่งได้ยินเขาบอกว่าใกล้จะถึงแล้ว จึงค่อยยืดตัวนั่งตรงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
ท่าอวกาศของดาวหลักใกล้เข้ามาแล้ว ครั้งนี้ ผู้ที่รอคอยพวกเขาอยู่นอกพื้นที่จอดเทียบยาน คือบรรดาผู้รับผิดชอบที่กองทัพใหญ่ต่าง ๆ ส่งมา รวมถึงเจ้าหน้าที่รับช่วงจากหน่วยงานบริหารส่วนต่าง ๆ
เหวินตั๋วยืนอยู่ด้านหน้า เมื่อเห็นมู่ชิงชิงเดินลงมาจากยาน ก็ทำความเคารพเธออย่างจริงจังก่อน
“องค์ชายมู่” สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธออยู่นาน ภาพที่เธอร้องไห้พลางกอดเรนส์ไว้แน่นในการไลฟ์สดนั้น ผุดขึ้นมาในหัวของเขาไม่หยุดหย่อน ยามนี้เมื่อเห็นเธอเดินมาอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย จึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด
“ที่พักและรถรับช่วยจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ อีกอย่างนะคณบดีมู่ รายชื่อที่คุณต้องการก่อนหน้านี้ก็ส่งมาแล้ว คนจากหน่วยรับตัวยังคงรออยู่ครับ”
มู่ชิงอี๋รับเครื่องปลายทางมา เปิดดูไปสองสามหน้า คิ้วก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที “คนกลุ่มนี้ ครอบครัวมาถึงตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้ว ทำไมถึงยังไม่ไปอีก?”