เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อยานกู้ภัยมาถึงนครลาวา ไซเหมยก็พาคนมารออยู่ที่ท่าจอดยานแล้ว เธอเห็นไกด์เหล่านั้นที่ทยอยลงมาจากยาน คำทักทายเดิมทีที่เตรียมไว้ก็ชะงักอยู่ที่ริมฝีปาก เธอรีบเดินเข้าไปต้อนรับก่อน พร้อมกับช่วยประคองเพศเมียคนหนึ่งที่ก้าวเดินโซเซเอาไว้
“ที่พักเก็บกวาดเรียบร้อยหมดแล้ว พวกเราไปที่นั่นกันก่อนเถอะค่ะ พวกเธออยากทานอะไร ไปถึงแล้วค่อยบอกฉันนะ”
มีไกด์กุมเครื่องปลายทางเอาไว้โดยไม่ยอมเปิดหน้าต่างการสื่อสารอยู่นาน เอ่ยถามเสียงเบาว่า “ทางบ้านรู้หรือยังคะว่าพวกเรามาที่นี่?”
ไซเหมยหันกลับไปมองมู่ชิงชิง
“ยังไม่ได้ติดต่อให้พวกเธอค่ะ” มู่ชิงชิงเดินเข้ามาใกล้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อยากบอกใคร เธอตัดสินใจเองได้เลยนะ ทางฝั่งดาวหลักช่วงนี้ไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ พักอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ พักผ่อนให้สบายใจแล้วค่อยคิดก็ยังไม่สายค่ะ”
ไกด์คนนั้นมองเธอ หัวไหล่ที่เกร็งแน่นมาตลอดทางในที่สุดก็ผ่อนคลายลงบ้าง พวกเธอเพิ่งเคยพบเห็นธาตุแท้เช่นนี้ของเซนติเนลเป็นครั้งแรก ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะหวาดกลัวจนควบคุมไม่อยู่ ตอนนี้เมื่อมาถึงนครลาวาที่ไม่คุ้นเคย ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงได้อย่างสมบูรณ์ เพราะอย่างไรเสียที่นี่ก็มีไกด์ระดับ SS อยู่ด้วย
อีกด้านหนึ่ง ลู่เฉิงเยวี่ยถูกแยกตัวพาไปต่างหาก
เฮยชางสั่งให้คนค้นสิ่งของบนตัวเขาทั้งหมด แม้แต่รอยพับซับในเสื้อผ้าก็ถูกเปิดออกตรวจทีละชั้น เศษชิ้นส่วนแกนแมลงที่ค้นเจอถูกนำไปวางรวมกับวัสดุที่เก็บผนึกไว้ ทำบันทึกหลักฐาน จากนั้นจึงส่งมอบให้จั่วซวี่ไป๋