ตอนที่ 258 กล่องชาเก่าใบนั้น

“ไม่เป็นไรครับ” เสิ่นเจวี๋ยมองมู่ชิงชิง ตอบเสร็จถึงพบว่าเสียงของตัวเองแหบพร่าเล็กน้อย และสายตาของเธอก็ทอดมองมาที่ข้อมือของเขาแล้ว

หลังจากถอดกำไลจำกัดออก รอยวงรอบนั้นยังไม่จางหาย ตรงขอบมีรอยถลอกอยู่เล็กน้อย เดิมทีเขาคิดจะดึงข้อมือเสื้อลง ทว่ามู่ชิงชิงกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

“เดี๋ยวให้ฉันตรวจดูหน่อยนะคะ”

เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นจึงหันไปถามเฮยชางว่าที่พักที่จัดเตรียมไว้ให้เสิ่นเจวี๋ยอยู่ไกลจากที่นี่หรือไม่ พอได้ยินว่าอยู่ใกล้ ๆ ห้องผู้บัญชาการสูงสุด ก็พยักหน้าอีกครั้ง “งั้นไปที่นั่นก่อน จะได้นั่งพักผ่อนด้วยค่ะ”

เสิ่นเจวี๋ยถือกระเป๋าเดินตามไป

ก่อนมา เขาเคยคิดไว้ว่าจะพูดอะไรหลังได้พบกัน ทว่าเมื่อได้เห็นเธอจริง ๆ คำพูดที่เตรียมไว้เหล่านั้นกลับไม่ได้ใช้เลยสักประโยค เธอกลับเริ่มเป็นห่วงเขาอย่างเป็นธรรมชาติว่าบาดเจ็บบริเวณไหน และระหว่างทางนอนหลับสบายดีหรือไม่

“อย่าเพิ่งเอาแขนเสื้อลงนะคะ เดี๋ยวโดนตรงแผลถลอกแล้วจะเจ็บเอา”

เขาหลุบตาลงมองแวบหนึ่ง “ครับ”

***

ที่พักถูกจัดเก็บไว้อย่างสะอาดสะอ้าน เสิ่นเจวี๋ยวางกระเป๋าลง เพิ่งคิดจะไปรินน้ำ ก็ถูกมู่ชิงชิงเรียกให้นั่งลงดี ๆ