เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงกรีดร้องของซือซือแทบจะพลิกคว่ำทะเลจิตทั้งหมด
ผิวน้ำทะเลสีดำกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง กำแพงสูงที่เพิ่งพังทลายลงถูกคลื่นยักษ์กลืนกินจนหมดสิ้น ห้องชำระล้างเมื่อ 15 ปีก่อนก็สั่นสะเทือนไม่หยุดท่ามกลางเพลิงโทสะนี้ กำแพงสีขาวบริสุทธิ์ปริแตก อุปกรณ์ทั้งหมดส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยแสบแก้วหู
มู่ชิงชิงยังคงกอดหัวของซือซือเอาไว้ เธอพูดคำว่า “มันผ่านไปแล้ว” แบบนี้ไม่ออก
การรักษาในความทรงจำเป็นเพียงนิมิตลวงตาช่วงหนึ่ง ทว่าสิ่งของเหล่านั้นที่ถูกกดทับเข้าไปในร่างจิตกลับมีอยู่จริงมาตลอด 15 ปี ซือซือกัดตัวเองจนบาดเจ็บครั้งแล้วครั้งเล่า จั่วซวี่ไป๋เองก็แบกรับการปนเปื้อนทางจิตมานานถึง 15 ปีในสภาพที่สูญเสียความทรงจำ
ในฐานะคนที่เพิ่งมาเห็นทั้งหมดนี้ทีหลัง เธอไม่มีสิทธิ์ไปบอกให้พวกเขาใจเย็น และยิ่งไม่อาจเรียกร้องให้พวกเขาวางมันลง