เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจ้านายของมันอยู่ในช่องทาง”
หลังจากจั่วซวี่ไป๋แปลรหัสสัญญาณทหารออกมา ภายในเขตฟื้นฟูก็ตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน
เฮยชางก้มหน้ามองตราทหารในมือ สิ่งที่เขาหยิบติดมือขึ้นมาตามสัญชาตญาณตอนหลบหนีในคราวนั้น กลับมีความหมายอื่นแฝงอยู่ ตราทหารชิ้นนี้เล็กกว่าฝ่ามือ ขอบถูกกาลเวลากัดกร่อนจนเว้าแหว่ง ลวดลายโบราณของจักรวรรดิบนพื้นผิวก็เหลือเพียงไม่กี่รอยจาง ๆ ในอดีตมันน่าจะประณีตงดงามมาก ตรงกลางเคยฝังอัญมณีหินผลึกสีดำซึ่งบัดนี้สูญสิ้นความแวววาวไปแล้ว
“นี่ของใคร?” เรนส์ถาม
จี้เหิงหมอบอยู่บนพื้น ลมหายใจกลับมาหอบถี่อีกครั้ง มันพยายามจะยกกรงเล็บหน้า ทว่าร่างกายกลับพยุงไม่ไหว ทำได้เพียงจ้องมองตราทหารชิ้นนั้นตาไม่กะพริบ
มู่ชิงชิงรีบลูบหัวของมันเบา ๆ
“พวกเรารู้แล้วว่าเขาอยู่ในช่องทาง คุณพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ”
ใบหูของหมาป่าสีเทาแห่งทุ่งรอยแยกขยับเบา ๆ หนึ่งที
มู่ชิงชิงวางป้ายประจำตัวของฉีเลี่ยกลับไปข้างกรงเล็บของมันอีกครั้ง แล้วขยี้ขนหลังหูของหมาป่าสีเทาเป็นการปลอบประโลม
“รอให้คุณดีขึ้นกว่านี้ พวกเราค่อยไปตามหากันต่อนะคะ”