เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“มีคำตอบอยู่สองข้อ คุณอยากฟังข้อไหนครับ?”
การกระทำในมือของมู่ชิงชิงชะงักไปเล็กน้อย “ฟังทั้งสองข้อค่ะ”
“ข้อแรก เดิมทีฉีเลี่ยก็เป็นทหารของจักรวรรดิอยู่แล้ว” น้ำเสียงของเฮยชางราบเรียบยิ่ง “หากผมรู้ชัดอยู่แก่ใจว่าเขาเป็นใคร แล้วยังปล่อยให้เขาถูกทำลายทิ้งในฐานะเผ่าแมลง เช่นนั้นผมก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้บัญชาการของดาวชายขอบ”
มู่ชิงชิงชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง ทายาขี้ผึ้งสำหรับรักษาลงบนขอบปากแผล เส้นใยจิตที่คอยปลอบประโลมช่วยนวดผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งของเขา
“แล้วข้อที่สองล่ะคะ?”
เฮยชางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตายังคงหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเธอ เงียบไปพักหนึ่งจึงเอ่ยว่า “ตอนที่คุณยืนอยู่หน้ากล้องแล้วพูดคำเหล่านั้นออกมา มันทำให้ผมสะเทือนใจมากครับ”
เขาไม่ได้หลบเลี่ยงความในใจของตัวเองเลย
“ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมเข้าใจสิ่งที่เธอยึดมั่นมาโดยตลอด” เฮยชางชะงักไปเล็กน้อย “และอยากให้คุณชอบผมขึ้นมาบ้างสักนิดด้วยครับ”
การกระทำที่กำลังปลอบประโลมของมู่ชิงชิงหยุดชะงักลงทันที เธอคาดไม่ถึงว่าเฮยชางจะพูดออกมาตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้