ตอนที่ 169 ร่างผู้ล่วงลับที่หายไป

หลังจากฉีเลี่ยสิ้นลมหายใจ มู่ชิงชิงไม่ได้ดึงเส้นใยจิตกลับในทันที เธอรู้ว่าเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ทว่าช่องว่างประหลาดตรงหน้าอกนั้นยังคงทำให้เธอค้างคาใจ อารมณ์จากการรับรู้ร่วมที่เกิดขึ้นระหว่างการปลอบประโลมก็ไม่อาจทำให้จิตใจของเธอสงบลงได้

ไม่ใช่แค่อารมณ์รุนแรงเท่านั้นที่ทำให้ผู้คนเจ็บปวด ความสงบนิ่งอันสิ้นหวังและความสับสนงุนงงก็ทำให้ไม่อาจควบคุมได้เช่นกัน แม้จะเป็นเพียงการรับรู้ร่วมแค่เล็กน้อยก็ตาม

เธอทำได้เพียงปล่อยให้เส้นใยจิตของตนค่อย ๆ สอดแทรกเข้าไปตามเนื้อเยื่อร่างสัตว์ที่ฉีกขาด บริเวณรอบช่องว่างเชื่อมต่อกับหลอดเลือดและเส้นประสาทที่ขาดสะบั้นจำนวนมาก เส้นทางสำคัญที่สุดหลายสายของทะเลจิตก็มารวมกันอยู่ที่นี่ทั้งหมด สิ่งที่เคยดำรงอยู่ตรงนี้แต่เดิมมีส่วนร่วมในวงจรพลังงานทั่วทั้งร่างของฉีเลี่ยมาโดยตลอด

มันไม่ใช่เกราะเปลือกชิ้นหนึ่งที่งอกขึ้นมาในภายหลัง และไม่ใช่วัตถุแปลกปลอมที่นึกจะตัดทิ้งก็ตัดได้ มันมีชีวิตอยู่ร่วมกับร่างนี้ จนกระทั่งถูกใครบางคนควักเอาไปอย่างสมบูรณ์