ตอนที่ 167 ขนสัตว์ใต้เกราะแมลง

หลังจากเสียงคำรามต่ำนั้นสิ้นสุดลง ภายในเส้นทางขนส่งก็เงียบสงัดไปชั่วขณะ

ทว่ามู่ชิงชิงกลับรู้สึกว่าเสียงคำรามต่ำนั้นทำให้หน้าอกของเธอพลอยบีบรัดแน่นตามไปด้วย

สิ่งมีชีวิตมหึมาที่ถูกเรียกว่าเผ่าแมลงชั้นสูงตัวนั้นยังคงมองไปยังยานรบอวกาศทหาร มันไม่ได้รุดหน้าต่อไป ทว่าขาหน้าที่ปกคลุมด้วยเกราะแมลงกลับขูดกรีดลงบนพื้นจนเป็นรอยลึก คล้ายกับกำลังอดกลั้นต่อสิ่งใดอยู่

จู่ ๆ เสียงของจั่วซวี่ไป๋ก็ดังมาจากช่องสัญญาณส่วนตัว

“ชิงชิง ตัวอย่างในห้องปิดสนิทขยับแล้ว”

มู่ชิงชิงชะงักงัน ตัวอย่างถูกเก็บรักษาไว้ในแคปซูลการแพทย์ส่วนลึกสุดของยานอวกาศมาโดยตลอด ด้านนอกมีการกักจิตถึงสามชั้น จั่วซวี่ไป๋เคยตรวจเช็กด้วยตัวเองก่อนออกจากเขตทดลอง ย่อมไม่มีทางมีกลิ่นอายรั่วไหลออกไปได้อย่างเด็ดขาด

“มันเป็นอะไรคะ?”

“กำลังหดตัว” จั่วซวี่ไป๋จ้องมองข้อมูลที่ส่งกลับมา พลางพูดด้วยความเร็ว “ทุก ๆ 6 วินาทีหนึ่งครั้ง เป็นจังหวะสม่ำเสมอมาก การตื่นตัวก็กำลังเพิ่มสูงขึ้นด้วย”