เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนที่มู่ชิงชิงรุดมาถึงเขตทดลองอิสระที่เจ็ด ประตูโลหะผสมด้านนอกยังคงล้มกองอยู่กับพื้น บนระเบียงทางเดินเต็มไปด้วยร่องรอยที่หลงเหลือจากการต่อสู้ ผนังยุบเข้าไปเป็นแอ่งใหญ่ ไฟฉุกเฉินของการกักกันยังคงกะพริบถี่ไม่หยุด
ชางเช่อเดินอยู่ข้างกายเธอ เขารู้ว่าที่นี่เพิ่งผ่านการต่อสู้มา จึงไม่ยอมอยู่ห่างจากเธอเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งแน่ใจว่าคนของสภาผู้อาวุโสถอนกำลังกลับไปหมดแล้ว แรงกดดันบนร่างถึงได้ลดทอนลงบ้าง
“จั่วซวี่ไป๋!”
มู่ชิงชิงเพิ่งก้าวเข้าไปในห้องทดลอง ก็มองเห็นคนที่นั่งอยู่หน้าแผงควบคุม
เสื้อผ้าบนไหล่ของจั่วซวี่ไป๋ถูกตัดเปิดออก หุ่นยนต์การแพทย์กำลังจัดการบาดแผล แว่นตากรอบทองสวมกลับคืนไปแล้ว นอกจากสีหน้าที่ดูซีดขาวกว่าปกติ ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร
แต่มู่ชิงชิงกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จั่วซวี่ไป๋เงียบเกินไป แม้ปกติเขาจะไม่ชอบพูดจาอยู่แล้ว แต่อารมณ์ของเขาในตอนนี้ไม่มั่นคงอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังเหมือนสะกดกลั้นอารมณ์ทั้งหมดกลับไป กระทั่งพลังจิตก็ยังเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด