ตอนที่ 156 ค่าการปนเปื้อนเป็นศูนย์

ตอนที่มู่ชิงชิงตื่นขึ้นมา ก็เกือบจะเที่ยงวันแล้ว

เธอยังคงซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเรนส์ แก้มแนบชิดกับแผงอกของเขา บั้นเอวมีหางเสือดำเส้นหนึ่งพันเกี่ยวเอาไว้ ใต้ผ้าห่ม ขาของทั้งสองคนแนบชิดกันสนิท ไร้ซึ่งช่องว่างแม้แต่น้อย

เธอเพิ่งจะขยับตัวเพียงเล็กน้อย เรนส์ก็พลันตื่นขึ้น แค่ได้มองดูท่าทางสะลึมสะลือของชิงชิงเช่นนี้ เขาก็รู้สึกว่าน่ารักเหลือเกินแล้ว

“ชิงชิง?” น้ำเสียงของเขายังคงมีความแหบทุ้มอยู่ ฝ่ามือแนบลงบนแผ่นหลังของเธอแล้ว

“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

มู่ชิงชิงส่ายหน้า ยันแผงอกของเขาหมายจะลุกขึ้นนั่ง ทว่าบั้นเอวเพิ่งจะออกแรง ตัวเธอก็พลันอ่อนยวบทรุดกลับลงไปอีกครั้ง

เรนส์กอดเธอแน่นขึ้นทันที แต่มุมปากกลับอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มขึ้นมา

“ห้ามหัวเราะนะ” มู่ชิงชิงเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขา

“ไม่ได้หัวเราะครับ”

“หูของคุณตั้งชันขึ้นมาหมดแล้ว”