ตอนที่ 95 ก้าวแรกสู่ความจริง

ระเบียงทางเดินฝั่งตะวันตกของสถาบันไกด์ขาวโพลนไปทั่ว แสงไฟตกกระทบลงบนผนังโลหะ เย็นเยียบจนไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้เพียงเศษเสี้ยว

มู่ชิงชิงมองเห็นตัวเองกำลังนั่งเงียบ ๆ อยู่บนม้านั่งยาวกลางระเบียงทางเดิน สองมือของเธอวางอยู่บนหัวเข่า แผ่นหลังเหยียดตรง สีหน้าสำรวมและกระวนกระวาย คอยมองไปยังปลายระเบียงทางเดินเป็นระยะ ทั้งยังมีความกระสับกระส่ายประหวั่นพรั่นพรึง ราวกับกำลังรอคอยใครบางคน ทว่าไม่รู้ทำไม เธอเหมือนกำลังมองภาพนั้นจากมุมมองของบุคคลภายนอก

ผ่านไปไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น เสียงนั้นไม่ช้าไม่เร็ว ก้องกังวานชัดเจนเป็นพิเศษในระเบียงทางเดินอันโล่งกว้าง