ตอนที่ 93 ชานิ่งจิตก่อนการจากลา

เมื่อมองดูมู่ชิงชิงที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน เสิ่นเจวี๋ยก็แข็งทื่อไปทั้งร่างอยู่กับที่ในชั่วพริบตา เขาโตมาจนป่านนี้ เคยพบเจอนักโทษที่ชั่วร้ายอำมหิตมานับไม่ถ้วนทั้งในศาลและห้องสอบสวน ทว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะประหม่าจนกระทั่งไม่รู้ว่าควรวางมือเท้าวางตัวอย่างไรเหมือนในยามนี้มาก่อน

“เปล่า……ไม่ได้มองอะไรครับ” เสิ่นเจวี๋ยเบนสายตาออกจากดวงตาอันกระจ่างใสสะอาดบริสุทธิ์ของเธออย่างไม่เป็นธรรมชาติ ใบหูร้อนผ่าวขึ้นมาจาง ๆ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “ผมแค่แวะผ่านทางมาที่นี่น่ะครับ คุณออกมาทำไมเหรอครับ?”

“เพิ่งปลอบประโลมเจ้าตัวน้อยสองตัวเสร็จ เอ่อไม่ใช่สิ ฉันหมายถึงทำหน้าที่ปลอบประโลมร่างจิตสองตนเสร็จ ก็เลยออกมาสูดอากาศสักหน่อยค่ะ” มู่ชิงชิงอธิบายเบา ๆ พลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อมองดูเขา