ตอนที่ 90 อุณหภูมิที่ถวิลหา

มู่ชิงชิงไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาถึงห้องได้อย่างไร กระทั่งเสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นกะทันหันเธอก็ยังไม่รับรู้ เธอเอื้อมมือไปปิดประตูด้านหลัง พิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตู ปลายนิ้วยังหลงเหลือไออุ่นจาง ๆ จากตอนที่สัมผัสพู่กันโลหะอันเย็นเยียบด้ามนั้น ทั้งตัวยังคงเคว้งคว้างจนดึงสติกลับมาไม่ได้

ยังไม่ทันที่เธอจะจัดระเบียบความคิดที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับกลุ่มด้ายในหัว ร่างกายอันร้อนผ่าวร่างหนึ่งก็โถมเข้ามาหาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ

กว้างใหญ่ หนาแน่น อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันคุ้นเคยและแห้งผากเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าเรนส์รอคอยอยู่ท่ามกลางความมืดมิดมานานเพียงใด ในชั่วพริบตาที่เธอเปิดประตูเข้ามา เขาก็กางแขนยาวออก ช้อนอุ้มตัวเธอขึ้นมาอย่างเผด็จการยิ่ง ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมระมัดระวัง ร่างของมู่ชิงชิงลอยคว้างขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหัน จากนั้นก็จมลงสู่โซฟาอันนุ่มนิ่ม