ตอนที่ 83 ความจริงถูกเปิดออกมุมหนึ่ง

มู่ชิงชิงไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว เธอยื่นมือออกไปช้า ๆ ผ่อนแรงลง ปลายนิ้วเย็นเฉียบเล็กน้อย พาร่างเส้นใยจิตฟีโรโมนไกด์ของตัวเองค่อย ๆ ลูบเลื่อนลงไปตามแนวขนท้ายทอยอันดุดันของอินทรีดำ เธอไม่ได้ขยี้มั่วซั่ว แต่ใช้ปลายนิ้วลูบไปตามก้านขนอันแข็งแกร่งที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ลูบขนให้เรียบอย่างอดทนยิ่งทีละครั้ง ๆ โดยเฉพาะขนเส้นเล็กละเอียดตรงใต้เปลือกตาไปจนถึงโคนจะงอยปากของมัน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มันอ่อนไหวและระแวดระวังที่สุด ยามที่ปลายนิ้วของมู่ชิงชิงคลึงนวดเป็นวงกลมตรงนั้นอย่างอ่อนโยน ขนที่เดิมทีตึงแน่นดั่งเข็มเหล็กก็ค่อย ๆ อ่อนนุ่มและราบเรียบลงทีละหนึ่งชุ่น นกล่าเหยื่อผู้เย่อหยิ่งตัวนั้นหรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์ ลำคอส่งเสียงร้องแผ่วเบาที่ผ่อนคลายและต่ำลึกออกมาสองสามเสียง