ตอนที่ 66 เส้นทางใหม่ของเฮยชาง

เมื่อสั่งการเรื่องข้างนอกเรียบร้อยแล้ว เธอก็หลับตาลง ปล่อยให้จิตสำนึกจมดิ่งเข้าสู่ทะเลจิต

หมอกวิญญาณยังคงเหมือนเดิม ลอยวนเวียนเป็นสีขาวขุ่นดั่งน้ำนม เสี่ยวเสี่ยวจือโผล่ออกมาจากสายหมอก เห็ดตัวน้อยขนาดเท่าฝ่ามือ หมวกเห็ดสีม่วงอมชมพูสั่นไหวดุ๊กดิ๊ก มองปราดเดียวก็รู้ว่ายังไม่ตื่นดี มันลอยคลอเคลียอย่างเฉื่อยชาเข้ามาอยู่ในฝ่ามือของเธอ

“เจ้านาย วันนี้คุณตื่นเช้าจังเลยนะคะ”

“ฝันนิดหน่อยน่ะ” มู่ชิงชิงใช้ปลายนิ้วแตะหมวกเห็ดของมันเบา ๆ “เสี่ยวเสี่ยวจือ ช่วงนี้เธอซ่อมแซมบาดแผลเร้นลับที่หลงเหลือจากตอนลานหินครั้งนั้นอยู่ใช่ไหม?”

“ใช่แล้วค่ะ ใช่แล้วค่ะ” เจ้าเห็ดน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย หมวกเห็ดผงกขึ้นลง “ครั้งนั้นเจ้านายฝืนใช้หนักเกินไปแล้ว ข้างในมีรอยแยกตั้งหลายแผล เสี่ยวเสี่ยวจือเย็บมาตลอด ใกล้จะเย็บเสร็จแล้วค่ะ”

“อืม” เธอตอบรับคำหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบอย่างยิ่ง “ตอนที่เย็บ ได้พลิกเอาบางสิ่งในอดีตของร่างกายนี้ขึ้นมาด้วยหรือเปล่า?”

เสี่ยวเสี่ยวจือชะงักไป หมวกเห็ดค่อย ๆ หดต่ำลง น้ำเสียงก็พลอยเบาลงตามไปด้วย “…เจ้านายฝันเห็นหมดแล้วเหรอคะ?”

“ฝันเห็นนิดหน่อยน่ะ” เธอไม่ได้ปิดบังมัน “ภาพบางอย่างที่ไม่ใช่ของฉัน ของเจ้าของร่างเดิม”