ตอนที่ 57 ต่างคนต่างไม่มองกัน

เฮยชางอุ้มเธอเดินลงบันไดไป

คนในอ้อมอกเบาหวิวอย่างเหลือเชื่อ ศีรษะเอียงพิงอยู่ในวงแขนของเขา เรือนผมสีดำยาวสยายทิ้งตัวลงมา แกว่งไกวไปมาตามจังหวะก้าวเดินของเขา ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ มีเพียงไออุ่นจาง ๆ ที่แนบชิดหน้าอกเขาเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่ยืนยันว่าคนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่

บรรดาเซนติเนลที่ทำพิธีเคารพแบบทหารในระเบียงทางเดินยังคงยืนนิ่ง ไม่มีใครขยับเขยื้อน เฮยชางเดินผ่านท่ามกลางพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว สายตามองตรงไปข้างหน้าไม่วอกแวก

ตอนที่เลี้ยวตรงหัวมุมระเบียงทางเดิน เงาร่างหนึ่งพลันเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าพอดี

จั่วซวี่ไป๋

เขาวิ่งมาจากห้องบัญชาการแนวหน้า ชายหนุ่มที่ปกติแม้แต่การเดินยังพิถีพิถันเรื่องจังหวะผู้นั้น บัดนี้ปกเสื้อกาวน์สีขาวกลับเบี้ยวไปข้างหนึ่ง แว่นกรอบทองเลื่อนลงมาอยู่ตรงระดับกลางสันจมูก เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงตรงหน้าผากเปียกเหงื่อแนบติดใบหน้า เขาหอบหายใจอย่างหนัก ชัดเจนว่าวิ่งพรวดพราดมาตลอดทางโดยไม่แม้แต่จะชะลอความเร็ว