ตอนที่ 47 กำแพงแห่งทะเลจิต

หนึ่งคืนนี้ มู่ชิงชิงเป็นฝ่ายเข้านอนแต่หัวค่ำด้วยตัวเองเพราะอยากเข้าไปในทะเลจิตสำนึก

ความเจ็บแปลบที่ทิ้งไว้ตอนที่หนวดสัมผัสจิตถูกดีดออกจากทะเลจิตของจั่วซวี่ไป๋อย่างแรงในสถาบันวิจัยแกนกลางเมื่อช่วงกลางวัน เธอยังคงจำได้ขึ้นใจในเวลานี้ ดังนั้นทันทีที่เธอหลับตาลง พลังจิตจึงร่วงหล่นลงสู่ห้วงมิติจิตสำนึกอันคุ้นเคยแห่งนั้นอย่างรวดเร็ว

ใต้ฝ่าเท้ายังคงเป็นน้ำพุวิญญาณที่ส่งเสียงดังกังวานใส ลอยละล่องด้วยหมอกสีขาวอบอุ่น ส่วนเหนือศีรษะคือต้นไม้ใหญ่เห็ดหลินจือเมฆาฝันที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า ลำต้นเห็ดสีม่วงเข้มพันเกี่ยวด้วยลวดลายเส้นด้ายสีทองโบราณ กำลังแผ่รัศมีแสงอันนุ่มนวลออกมา