เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่ชิงชิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ดึงเก้าอี้ด้านข้างมานั่งลงตรงหน้าจั่วซวี่ไป๋ เธอยื่นปลายนิ้วที่เย็นเยียบทว่าเนียนนุ่ม แตะลงบนข้อมือที่เห็นข้อนิ้วเด่นชัดของจั่วซวี่ไป๋อย่างเปิดเผย
ครั้งนี้ เธอไม่ได้ปล่อยให้พลังจิตลอยคว้างอยู่ในอากาศเหมือนสองครั้งก่อน ชั่วพริบตาที่ปลายนิ้วขาวผ่องสัมผัสโดนผิวหนังของอีกฝ่าย เส้นใยจิตกึ่งโปร่งแสงหลายสายก็ทอดตัวอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้าไปตามเส้นชีพจรใต้ผิวหนังของจั่วซวี่ไป๋ มุ่งหน้าสำรวจไปยังทิศทางของทะเลจิตในร่างแท้จริงของเขาตลอดทาง
“อืม…”
ทั้งร่างของจั่วซวี่ไป๋เกร็งแน่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน กล้ามเนื้อใต้เสื้อกาวน์สีขาวปูดโปนขึ้นมาในชั่วพริบตา พละกำลังที่แฝงกลิ่นอายขมปร่าทว่าหวานชุ่มคอของสมุนไพรจีนแห่งโลกเก่านั้น ราวกับสายน้ำพุร้อนอุ่นระอุที่แนบชิดลูบไล้ผ่านดวงจิตวิญญาณของเขาทีละหนึ่งชุ่นอย่างไร้สัญญาณเตือน