ตอนที่ 41 เสี่ยวเสี่ยวจือที่อิ่มแปล้

เซนติเนลที่นั่งอยู่นอกห้องปลอบประโลมถึงกับอึ้งงันไปหมด ไม่เพียงร่างกายของตนจะสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและความสบาย แต่การปลอบประโลมที่ได้รับจากการรับรู้ร่วมทั่วทั้งร่างยังทำให้เขารับรู้ได้ถึงความสุข จากนั้น เขาก็เห็นเส้นสีเขียวบนหน้าจอของตนที่ลดต่ำลงกว่าเส้นปลอดภัยแล้ว ดวงตาทั้งคู่พลันแดงก่ำขึ้นมาในชั่วพริบตา

จนกระทั่งมู่ชิงชิงเดินออกมาและยื่นลูกหมาป่าน้อยคืนใส่อ้อมอก เขาถึงได้เหมือนตื่นจากฝัน รีบลุกพรวดขึ้นยืน แล้วโค้งคำนับให้มู่ชิงชิงอย่างหนักแน่นเกือบ 90 องศา

“ไกด์มู่! ขอบคุณท่านมากครับ! ขอบคุณท่านจริง ๆ ครับ!”