กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยามเดินออกมาจากห้องสังเกตการณ์ปลอดเชื้อส่วนตัวของจั่วซวี่ไป๋ ประตูป้องกันปิดผนึกอันหนักอึ้งหลายบานด้านหลังก็ค่อย ๆ เลื่อนปิดลง ไอเย็นที่พัดสวนมาตามระเบียงทางเดินช่วยให้พวงแก้มที่ร้อนผะผ่าวของมู่ชิงชิงเย็นลงเล็กน้อย
เธอเผลอยกมือขึ้นลูบหลังใบหูตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะก้มมองข้อมือขวา ตรงนั้นคล้ายยังหลงเหลือสัมผัสเย็นเยียบยามปลายนิ้วของจั่วซวี่ไป๋ไล้ผ่าน
“แปลกพิลึกจริง ๆ…” มู่ชิงชิงพึมพำกับตัวเองเสียงเบาพลางก้าวเดินไปข้างหน้า