ตอนที่ 30 ความร้อนผ่าวกลางฝ่ามือ

หลังจากคลุกคลีกับเรนส์ในป่าทึบของศูนย์ระดับ S อยู่นานขนาดนี้ ประกอบกับเพิ่งฝืนควบแน่นลูกกระแสพลังสมุนไพรเพื่อจัดกระดูกไป พลังจิตในร่างของมู่ชิงชิงจึงเหือดแห้งลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้าสู่สมองประหนึ่งเกลียวคลื่น ทำให้เธอหาวหวอดติดต่อกันหลายครั้ง

“เอาละมีมี วันนี้ดึกมากจริง ๆ แล้ว ฉันต้องกลับไปหาอะไรอร่อย ๆ กิน แล้วก็นอนหลับให้เต็มอิ่มสักตื่นค่ะ” มู่ชิงชิงตบอุ้งเท้าหนาใหญ่ของเสือดำเบา ๆ อย่างอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วปัดเศษหญ้าที่ก้น