ตอนที่ 14 มีไกด์ใส่ใจบาดแผลของเซนติเนลด้วย

นิ้วมือของมู่ชิงชิงที่ลูบไล้เสือดำชะงักไป ทั้งตัวยืนเหม่อลอยอยู่กับที่เล็กน้อย

ตามหลักแล้วท่าทีก่อนหน้านี้ถึงจะถูกต้อง เพราะอย่างไรตนเองก็เป็นอาชญากรนี่นา ถึงแม้ตนเองจะไม่รู้ว่าเป็นความผิดข้อหาอะไรก็เถอะ ตอนนี้กลับเป็นกันเองกะทันหันขนาดนี้…

เฮยชางมองดูเธอโดยไม่ตอบ ทว่าดวงตาคู่นั้นที่ไร้สิ่งเจือปนแม้แต่น้อยและดูกระจ่างใสเกินไปของเธอ ก็ยังคงทำให้เขาระงับอารมณ์แล้วเอ่ยถามเสียงทึมว่า “ไกด์มู่ ผมขอดูวิธีปลอบประโลมของคุณได้ไหมครับ?”

“อ้อ ได้ค่ะ ได้แน่นอน” มู่ชิงชิงได้สติกลับมาทันที เธอพยักหน้าถี่รัว ในฐานะคนธรรมดาที่คลำทางอยู่ในสภาพแวดล้อมแปลกหน้า เธอรู้ซึ้งถึงเหตุผลที่ว่ายิ่งพูดมากยิ่งผิดมากเป็นอย่างดี ตัวเธอเพิ่งถูกเนรเทศมาที่นี่ ภูมิหลังยังสางไม่กระจ่าง หากในยามนี้แสดงออกว่าแม้แต่ความทรงจำของตนเองยังเลอะเลือน ย่อมต้องดึงดูดความสงสัยของผู้บัญชาการสูงสุดตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้