กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 ขอเชื่อไว้ก่อนเป็นเกียรติ
เมื่อเข้าเขตชุมชนจนต้องชะลอ ศิษย์น้องเหลียงก็โยนภาระบนหลังลงทันที
“มีมือมีเท้า เดินเอง หรือจะให้ข้าแบกเจ้าทั้งชีวิต?”
โฮ่วเหนี่ยวชินกับคำพูดหยาบของชายแซ่เหลียงแล้ว แม้เป็นคนดุ แต่ตลอดทางที่แบกเขาก็ไม่ได้เล่นกลอะไร นิ่งเหมือนนั่งเกี้ยว เขากลับสบาย
ศักดิ์ศรีเป็นเช่นนี้ พอถูกเหยียบย่ำครั้งหนึ่ง ครั้งต่อมาก็ไม่ค่อยรู้สึก?