กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 20 ความสะพรึงยามเรือจอดค้างคืน
การบำเพ็ญของโฮ่วเหนี่ยวเข้าสู่ทางที่ถูก ความก้าวหน้าเรียกได้ว่าก้าวพันลี้ในวันเดียว
แน่นอนว่าเขารู้สึกเช่นนั้นเอง เพราะเทียบกับก่อนหน้าที่คลานช้าดุจเต่า ในสายตาผู้มีพรสวรรค์บำเพ็ญจริง ความเร็วนี้ก็ธรรมดา เป็นอัตราปกติ ยังห่างไกลจากคำว่าน่าตื่นตา
ขั้นสัมผัสปราณเดิมเป็นระดับที่ผ่านง่าย ตามหลักยิ่งระดับสูงก็ยิ่งก้าวหน้ายาก จึงไม่มีระดับใดง่ายกว่านี้ ผู้บำเพ็ญไม่อาจใช้ทั้งชีวิตกลืนน้ำลายไม่จบสิ้น แล้วสุดท้ายกลายเป็นเซียนน้ำลาย