ตอนที่ 228 ซากเซียนมารตื่น เนตรพิศวงกลืนวิญญาณ

ตอนที่ 228 ซากเซียนมารตื่น เนตรพิศวงกลืนวิญญาณ

ครืน! ห้วงปฐพีและแผ่นฟ้าเหนือสุสานศิลาลอยฟ้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับม่านฟ้ากำลังจะพังทลายลงมา

กลิ่นอายความตายอันเข้มข้นที่สะสมมานานนับแสนปี พลันระเบิดทะลักออกมาจากรอยแยกก้นหุบเหวเบื้องล่าง ศิลาโบราณขนาดยักษ์นับร้อยก้อนที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางเวหา ถูกแรงดันมหาศาลผลักกระเด็นแตกกระจายเป็นผุยผง เสียงหวีดหวิวของกระแสลมมลทินดังก้องสะท้อนประสาทหู ชวนให้ผู้คนขนลุกชันไปถึงกระดูกสันหลัง

ท่ามกลางหมอกดำหนาทึบและไอเลือดที่หมุนวนเป็นพายุขนาดยักษ์ ร่างมหึมาสูงตระหง่านกว่าสิบจ้างค่อยๆ ทะยานขึ้นมาจากห้วงลึก ร่างนั้นมิใช่มนุษย์และมิใช่อสูรทั่วไป แต่เป็นซากอสุรกายโบราณที่ห่อหุ้มด้วยเกราะเกล็ดสีเทาคล้ำอันแห้งกรัง ราวกับถูกกาลเวลาชำระล้างจนไร้ซึ่งโลหิต

ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของทุกคนที่ได้พบเห็นแทบหยุดเต้น คือตามเรือนร่างท่อนบน ลำแขนหนาหยาบ และช่วงอกอันกว้างใหญ่ กลับมีดวงตาสีแดงฉานเบิกโพลงอยู่เรียงรายนับไม่ถ้วน

ดวงตานับพันดวงนั้นกลอกกลิ้งไปมาอย่างบ้าคลั่ง แต่ละดวงเปล่งประกายแสงโลหิตที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้น ชั่วร้าย และกระหายเลือดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“ซากเซียนมารหมื่นเนตร”