ตอนที่ 123 สิ้นสภาพเทพบุตร ดิ้นรนเอาชีวิตรอดก้นเหว

ตอนที่ 123 สิ้นสภาพเทพบุตร ดิ้นรนเอาชีวิตรอดก้นเหว

หยดน้ำเย็นยะเยือกหยดลงบนเปลือกตาที่ปิดสนิท

ฉู่เสวียนสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ทว่าความเจ็บปวดเสียดแทงจากกระดูกซี่โครงที่หักและแขนขวาที่บิดเบี้ยวทำเอาเขาต้องครางกระหึ่มออกมาในลำคอด้วยความทรมาน เลือดสีดำคล้ำแห้งกรังเกาะติดอยู่รอบริมฝีปาก ลำคอแห้งผากประดุจทะเลทรายที่ไร้หยดน้ำมานับร้อยปี

ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเบื้องหน้าคือความมืดมิดสลัวราง มีเพียงแสงเรืองรองสีเขียวซีดของพืชราพิษโบราณและตะไคร่เรืองแสงที่ขึ้นอยู่ตามซอกหินผาคอยส่องสว่างเลือนราง ลมหนาวพัดกรูผ่านช่องแคบใต้พิภพ นำพาเอากลิ่นอายความตาย ไอชื้น และกลิ่นซากศพเน่าเปื่อยคละคลุ้งจนแสบจมูก

ที่นี่คือ ก้นเหวเซียนกลืนกระดูก จุดที่ลึกที่สุดและอันตรายที่สุดของสุสานบรรพชนดวงดาว

รอบด้านเต็มไปด้วยกองภูเขาซากกระดูกสีขาวโพลนของสัตว์อสูรขนาดยักษ์และยอดคนยุคโบราณที่ทับถมกันมานานนับแสนปี เศษกะโหลกและกระดูกซี่โครงขนาดเท่าท่อนซุงเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนแห่ง อากาศหนาวเหน็บเสียดแทงลึกเข้าไปถึงไขกระดูกประดุจมีเข็มน้ำแข็งพันเล่มทิ่มแทง