ตอนที่ 113 หลังชนฝา กึ๋นนักต้มตุ๋นในแดนไร้ปราณ

ตอนที่ 113 หลังชนฝา กึ๋นนักต้มตุ๋นในแดนไร้ปราณ

ความมืดมิดอันหนาวเหน็บเสียดกระดูกและกลิ่นไอดินชื้นแฉะปนกลิ่นสนิมเหล็ก ปลุกสติของฉู่เสวียนให้ฟื้นคืนขึ้นมาอย่างช้าๆ

ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นปราดเข้าสู่ไขกระดูกทั่วร่างประหนึ่งถูกม้าศึกนับหมื่นตัวเหยียบย่ำบดขยี้ ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ทัศนียภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน ลำคอแห้งผากดั่งทะเลทราย เลือดสีทองคำแห้งกรังเกาะติดอยู่ตามริมฝีปาก คาง และแผ่นอกที่ฉีกขาด ลมหายใจแต่ละครั้งเจ็บแปลบคล้ายสูดเอาเศษแก้วคมกริบเข้าไปในปอด

เมื่อพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อโคจรลมปราณ ชายหนุ่มก็ต้องใจหายวาบจนแทบหยุดหายใจ

จุดตันเถียนว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของกระแสไออุ่น ลมปราณระดับเจ็ด กายาสวรรค์จุติ ที่เคยเกรียงไกรประดุจมหาสมุทร บัดนี้เหือดแห้งลงจนสิ้นเชิง บันทึกวัฏฏะผกผันในห้วงตันเถียนปิดสนิทแน่นหนา กลายสภาพเป็นคัมภีร์ศิลาสีเทาหม่น ไร้แสง ไร้การหมุนวน ไร้การตอบสนองต่อกระแสจิตใดๆ อาการโอเวอร์โหลดจากการสัมผัสลำแสงกฎเกณฑ์ขั้วบวกของฝ่ายธรรมะ ทำให้คัมภีร์มารเข้าสู่สภาวะจำศีลลึกเพื่อรักษาแก่นแท้ของตนเอง

ไร้พลัง ไร้ปราณคุ้มกาย ชายหนุ่มยามนี้ไม่ต่างอันใดจากคนธรรมดาที่บาดเจ็บสาหัสเจียนตาย