กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 227 สิ่งที่มองไม่เห็น
“ฉันพยายามเลือกขึ้นเขาในช่วงเที่ยงวันซึ่งเป็นเวลาที่หยางอานุภาพแรงที่สุด แต่จริง ๆ แล้วก็ยังรู้สึกอยู่เสมอว่าสักวันฉันต้องตายในมือของหม่าหลานฉิน ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นตอนที่เธอกลายเป็นผีเลยสักครั้ง”
“ทั้งที่ชาวบ้านอยู่กันในหมู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยม ก็ยังถูกเธอทำให้ตกใจอยู่เรื่อย ๆ — เฮ้อ คิดไปคิดมาเธอก็ยังมีใจให้อาเหวินอยู่จริง ๆ นั่นแหละ...”
หวังต้าจวินคงไม่ได้พูดกับใครมากขนาดนี้มานานแล้ว จึงยังพร่ำพล่ามอยู่ตรงนั้น
ส่วนอันจือกลับรู้สึกว่าคำพูดของอีกฝ่ายไม่ใช่แค่คำไร้สาระแล้ว มันแทบจะรบกวนการฟังของเธอเลยด้วยซ้ำ เธอจึงสั่งให้เขาหุบปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา