เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 รอจนฟ้าสาง
หนึ่งคืนนี้ถูกลิขิตไว้แล้วว่าจะไม่มีทางสงบ
ผู้เล่นบางส่วนที่ถูกดึงเข้าไปใน “ภาพลวงตา” ตอนแรกยังจำได้ว่าต้องเชื่อฟังคำพูดของผู้ตรวจตราวิญญาณ จึงพร่ำท่องอยู่ในใจไม่หยุดว่านี่คือภาพหลอน นี่คือภาพหลอน แต่หลังจากนั้นก็พังทลายลง
“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! นี่ไม่ใช่ภาพหลอนหรอกเหรอ? ทำไมถึงรู้สึกเหมือนจริงขนาดนี้?!”
ลั่วลั่วอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เธอพิงหลังกับต้นไม้ใหญ่ที่มีลำต้นแข็งแรงหนา ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเพราะหมดเรี่ยวแรง
เธอวิ่งมาพักใหญ่แล้ว ตอนนี้เพิ่งหยุดพักได้ในที่สุด แต่กลับไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย ทำได้เพียงปรับลมหายใจด้วยการขยับตัวให้น้อยที่สุด
ตอนนี้เธอไม่กล้าปล่อยให้ด้านหลังของตัวเองมีเพียงอากาศว่างเปล่าอีกแล้ว ต่อให้ล้มลงกับพื้น ใช้พื้นเป็นกำแพง หรือพิงต้นไม้ ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ด้านหลังโล่งโจ้ง